Ik begin de weg naar de VRT al te kennen zonder GPS. Deze keer bezocht ik als Abbeloos Photographer het vierde verdiep waar Studio Brussel gevestigd is. Reden van mijn bezoek: persconferentie Music For Life. Sam, Sofie en Siska zullen binnen enkele weken het glazen huis in Gent bewonen, ten nadele van de malariamug die door Music For Life op z’n plaats wordt gezet.
Ik had al mijn lichtmateriaal bij, maar mocht geen eigen opnamesetup opstellen van de persverantwoordelijke. Jammer dat die persoon mijn manier van werken niet kent… Opstellen en afbreken duurt wel ff, maar daar hebben zij geen last van aangezien ik altijd wat vroeger aanwezig ben en achteraf niemand stoor tijdens het opruimen. De shoot zelf doe ik altijd kort en krachtig. Ik weet wat ik wil en hoe ik het moet aanpakken. Maar ik kon haar niet overtuigen. Vervolgens werden we in een lokaaltje gedropt met witte fond en ging ik naar huis met dezelfde groepsfoto’s als mijn collega’s. Beetje teleurstellend aangezien ik grote plannen had… De VRT bedoelt het nochtans goed want er stond een drieledige Profoto-set in dat lokaaltje met witte fond, maar toch.
Saturday May 03rd 2008, 11:44 pm
Filed under: Actualiteit
The adventures of a private investigator. Ik bewandel hetzelfde pad als Tom Selleck in Magnum P.I. maar dan zonder snor. Ik ben de mannelijke versie van Veronica Mars. Een combinatie van Inspector Morse en Columbo. Dat ben ik.
Vrijdagmiddag bezocht ik samen met de vriendin voor de tweede maal de tentoonstelling “Ma Natal La” van Lisa Van Damme, Ellen en Annemie Goegebuer. Dichtbij de Parijsstraat is er een klein pleintje dat parking biedt aan zo’n vijftien auto’s. Een koppel kroop net in hun wagen en maakte zo plaats voor mijn wagen. Wat een geluk, al was ik de enige persoon op die specifieke parking met zo’n grote dosis geluk. De man achter het stuur reed namelijk iets te hard achteruit en knalde tegen een andere geparkeerde auto aan. Hij aarzelde even en besloot dan om gewoon verder te rijden.
“Oh nee”, dacht KADEBE P.I. Ik zette de wagen in neutraal, stapte uit, haalde mijn camera boven en maakte enkele snelle kiekjes van zijn nummerplaat. Busted. Dat dacht die chauffeur ongetwijfeld ook, want hij keerde terug. Een pak slaag kreeg ik niet, een uitleg wel. De man sprak Frans en brabbelde dat zijn pedaal bleef haperen. “Zoiets kan gebeuren”, brabbelde ik terug in mijn beste Frans. Hij schreef z’n gegevens op een papiertje en ging deze onder de ruitenwisser plaatsen. Ik besloot de scene te verlaten, mijn aanwezigheid was niet meer een must.
Een half uurtje later keerde ik terug naar mijn geparkeerde wagen en ik zag inderdaad een papiertje onder de ruitenwisser van die bepaalde wagen. Ik vond het echter vreemd dat iemand eerst wegvlucht en dan zonder probleem een papiertje schrijft. Ik vertrouwde het zaakje niet en schreef een extra boodschap op dat briefje onder de ruitenwisser. Het slachtoffer, wederom een Franse persoon, contacteerde me enkele uren nadien met het nieuws dat de contactgevens van de dader niet correct waren. Ik speelde de foto van de nummerplaat door en verzekerde zo mijn plaatsje in de hemel.
KADEBE P.I. sluit zijn archiefkast. Case 001 closed.
In de nacht van 26 april 1986 (het jaar waarin ik geboren ben) werd in kernreactor 4 nabij de stad Tsjernobyl een test uitgevoerd. Het koelwater raakte door fouten aan de kook en de reactor sloeg op hol. Onder de extreme druk ontplofte de reactor en blies een deken van giftige radioactieve stoffen over grote delen van Europa. In de onmiddellijke omgeving werden 135.000 mensen geëvacueerd, meer dan 3.500 inwoners in en om de spookstad Tsjernobyl beslisten om toch te blijven. Heel wat van die blijvers zijn intussen overleden, enkelingen wonen er nog steeds.
Twintig jaar later, nu dus, heeft fotograaf Peter Dhaenens (Sint-Kruis, Brugge) beslist om naar Tsjernobyl te trekken. Hij wil namelijk een fotoreportage maken rond de spookstad om er dan een fotoboek en tentoonstelling rond te maken. Dit is nodig aangezien er toch wel wat kosten aan dit reisje verbonden zijn. De toelating alleen al tot het gebied kost hem bijna 1000 dollar per dag… Het reisje zelf is natuurlijk ook niet zonder gevaar. Hij zal constant moeten rondlopen met een mondmasker, aangezien er nog steeds giftige stoffen in de lucht zweven.
Het is misschien een beetje gek om daar nu rond te lopen in de gevaarzones, maar toch boeit het me ook. Niet enkel omdat dit voorgevallen is in mijn geboortejaar, maar ook omdat dit iets is wat ik me bijna niet kan voorstellen. Een dood gebied. Dood niet door kogels of messen, overstromingen, aardbevingen of extreme droogte, maar door een giftige wolk.
