Knaller van een serie, knaller van een fragment.

Een vraag dat mijn kant werd afgevuurd door een verantwoordelijke op het vliegveldje in Geraardsbergen.

Vragen. Aanvraag. Toelating. Toestemming. Goedkeuring. Dit alles leidt tot vertragingen en een gigantische papierbundel. Ik ben geen voorstander van een grote papierbundel. Soms vraag je toestemming om te fotograferen en wordt dit geweigerd. Soms duurt het eeuwen voor je antwoord krijgt. Soms is het eindeloos heen-en-weer-telefoneren. Vaak wandel je gewoon binnen, maak je opnames en vertrek je zonder problemen ook al moest je hiervoor toestemming vragen, ik denk bijvoorbeeld aan NMBS stations. Daarom ging ik voor mijn reeks landschappen spontaan naar vliegveldjes in de Vlaamse regio zonder hiervoor schriftelijk aanvraag in te dienen bij elke verantwoordelijke. Ik heb er enkele bezocht en slechts op 2 plaatsen werd ik aangesproken. Een succesvolle methode, bovendien mocht ik overal blijven fotograferen.

Terug naar Geraardsbergen. Op dat vliegveldje werden zweefvliegtuigen gelanceerd. Ik stond in het midden van de runway, al had ik dat niet door. Niet elke baan is geasfalteerd, zeker niet bij zweefvliegtuigen. Gevaar zag ik niet aankomen, aangezien de zweefvliegtuigjes ver weg verwijderd waren. Wat ik niet besefte, was dat deze dingen in de lucht worden getrokken door een stalen kabel. Een kabel dat niet zo ver van mij in het gras verscholen lag. Die kabel wordt op spanning getrokken en opgerold waardoor het vliegtuigje de lucht in gaat. Allemaal geen probleem, maar eenmaal op hoogte wordt de kabel losgehaakt waardoor die naar beneden valt, welliswaar met een kleine parachute om de snelheid te minderen. Zo’n kabel krijg je liever niet op je, want vermoedelijk loopt dat niet goed af. Achteraf gezien stond ik toch veilig, maar je weet maar nooit. De parachute kon het begeven, de kabel kon vroegtijdig afbreken of wat dan ook. 100% veilig was mijn opnamestandpunt niet.

Vriendelijke man van het vliegveldje in Geraardsbergen. Had blijkbaar ook geen zin in administratieve tralala en was zo vriendelijk om naast me de boel in de gaten te houden.

De reeks werd geschoten op Hasselblad, 50mm met Fuji Provia100 diafilm. Binnen twee weken zou dat gescanned en afgewerkt moeten zijn.

Halverwege september kreeg ik twee campagnes voorgeschoteld, eentje van J&B en eentje van Jameson. Deze campagnes moesten zo exact mogelijk nagemaakt worden in de schoolstudio, middenformaat, Hasselblad, Phase One digital back.

Tricky. Eerst zoek je de producten. Glazen, rasp, kokosnoot… Ondertussen is het ontwerp van de flessen ook wat gewijzigd. Dan ga je de lichtsituatie analyseren. Wat kan er bij opname gebeuren, wat is postproductie?

Planning. Deze opdracht was niet de enigste. Je zit met verschillende opdrachten in je hoofd en ik heb de fout gemaakt deze campagne uit te stellen. Qua productie was ik ruimschoots op tijd klaar, de beelden lagen mooi op me te wachten. Ik had zo’n zes uur postproductie per campagne verwacht, het zijn er twaalf geworden per beeld. Last minute job. Een nachtje doorwerken. Het resultaat mag er zijn, al ben ik blij dat het slechts op A3 geprint moet worden. Er zijn enkele foutjes aanwezig die zichtbaar worden als je het groter print. Foutjes die ik graag had weggewerkt, maar een deadline blijft een deadline. Die verzetten bleek geen optie.

Gemengd gevoel dus. Aanvaardbare replica van huidige campagnes, ik heb weer enkele dingen bijgeleerd op gebied van studio & postproductie, al kon ik beter op gebied van postproductie. Nog een dagje extra. Jammer.

Links: original; Rechts: replica

Links: original; Rechts: replica

De shoot van campagne n°2 zit erop. Het was een geslaagde avond gevuld met vrienden en delivery pizza. De vrienden waren uitstekend, de pizza middelmatig. Yves, Stijn, Rube en Jonas mochten de rol van nozem spelen , Micky Mattens en Ilse Lambrechts assisteerden me graag. Ontzettend belangrijke mensen allemaal, want op m’n eentje kan ik dergelijke dingen echt niet klaarspelen.

De postproductie start vanaf het moment ik concrete feedback gekregen heb van Duval Guillaume, jullie krijgen het beeld pas over enkele maanden te zien. Tenzij ik in een zelfzekere bui het hele boeltje in m’n portfolio giet, je ontdekt het ongetwijfeld via dit kanaal.

geschoten door Ilse Lambrechts

Watson

Tijdens het schrijven van een bericht op de iPhone mis je soms een lettertje. De iPhone autocorrectie stelt een alternatief voor die vaak correct is, soms ook niet. Bij het plaatsen van een spatie gebruikt hij automatisch het alternatief. Soms is dit enorm vervelend, ik denk bijvoorbeeld aan afkortingen die het woordenboek niet kent. Om het alternatief te weigeren, moet je op het alternatief zelf klikken dat boven het foutieve woord verschijnt. U volgt nog ?

Hoe dan ook, ik vind het systeem niet optimaal en zou graag eens willen werken zonder die autocorrectie. Gewoon om eens te vergelijken wat het meest vlot werkt. Op moment schrijven is dit geen optie, maar hier wordt blijkbaar aan gewerkt. Versie 2.2 (nog niet beschikbaar) zal volgens enkele rumorsites in staat zijn de autocorrectie in en uit te schakelen. Fijn.

De betere schijnbeweging op 00:37.

Hasselblad brengt een tilt-en-shift-adapter op de markt en gaf het de naam HTS 1.5 mee. Hierdoor kan je als Hasselbladgebruiker de bestaande HCD28mm, HC35mm, HC50mm en HC80mm omvormen tot tilt-en-shift-objectieven aangezien deze compatibel zijn met die adapter.

Good stuff, ook al heb ik niks van het bovenstaande liggen.

Wat interesseert me enorm? Hasselblad heeft een eindje terug Phocus uitgebracht om rechtstreeks te concurreren met Capture One van Phase One, Aperture van Apple, Leaf Capture van Leaf en Lightroom van Adobe. Bij gebruik van de HTS 1.5 worden de verstellingen opgenomen in de META data. Enorm interessant. Die informatie ging je vroeger noteren in een schetsboek of ergens in een digitale nota proppen. Die tijd is dus passé.

Eén opmerking voor de design afdeling van Hasselblad: die oranje elementen moeten jullie echt zwart of grijs maken.

Dinsdagavond schiet ik de tweede campagne van mijn eindwerk. Hiervoor moet ik een klassieke line-up nabootsen waarbij je een aantal criminele figuren voor een muur met strepen plaatst. Een politiekantoor in ons landje vinden met zo’n line-up: not easy. Als er een line-up wordt gevormd, is dat meestal in een verhoorkamer zonder strepen. Het gebruik van de filmset van Flikken of Witse is geen optie aangezien er geen budget voorzien is. Sommige mensen stelden voor om die lijnen te spuiten op een muur, andere stelden voor om die lijnen te spuiten op papier aangezien papier draagbaar is en locatie dan geen probleem meer vormt. Goed idee. Synthetische verf op papier begint echter te krullen vanwege het droog-en hechtingsproces. Verf op basis van water heeft dit verschijnsel minder fel, maar is niet makkelijk te vinden in spuitbusvorm. Strepen schilderen met een borstel en verfpot zag ik niet zitten. Zus Klaar kwam dan met het fantastische voorstel om zwarte tape te gebruiken. De tape die ik gevonden heb, is zelfs verwijderbaar dus foutjes zijn makkelijk te corrigeren.

Bevallige assistente Ilse zal dinsdagavond enkele behind-the-scenes beeldjes schieten om dit blogje wat te spijzen. Hier alvast enkele opnames tijdens het maken van de line-up background.

Daarnet de vriendelijke mensen van Info-Service in Waasmunster bezocht waar Paul Keymolen mijn topcase van de MacBook Pro onder garantie wijzigde en een ram-upgrade doorvoerde van 2gb naar 4gb.

Waarom die topcase?
Nee, geen problemen meer met mijn trackpad, maar eerder met de knop die functioneert als muisknop. Die weigerde enkele weken terug dienst. Soms wel, soms niet. Opnieuw vervelende situatie. Zelf werd ik de situatie een beetje gewoon, tot neef Klaus even op mijn MacBook Pro werkte. Verandering was noodzakelijk, ook al deed het probleem zich deze week niet voor. Twijfelgevallen worden echter preventief behandeld als deze onder garantie vallen. Bijgevolg een nieuwe topcase.

Waarom die extra ram?
Photoshop en Aperture vragen veel werkgeheugen. Hoe meer van dat spul, hoe leuker werken. En het scheelt toch een pakje hoor: een file van 600mb openen in Photoshop gaat 18 seconden sneller in vergelijking met hetzelfde systeem uitgerust met 2gb werkgeheugen. Image flatten (50 layers) flatten gaat 25 seconden sneller. De testomstandigheden waren niet gunstig genoeg om een correct verschil te berekenen (theoretisch & praktisch), al kan je op deze manier wel een beeld schetsen van de verbetering. Snellere workflow, minder ergernis.