En we staan op Ads of the World met de campagne voor De Lijn!

Héél goed gevonden.

Advertising Agency: Freelo, Santa Cruz, Bolivia
Creative Director / Copywriter: Alvaro Valdez
Art Director: Favio Encinas
Published: February 2008

Weer iets leuks gaan halen bij Servix vanmiddag. Ben daar ongeveer wekelijkse klant geworden. Ook een leuke babbel gehad met Dirk, vriendelijke man.

De Manfrotto Variable Friction Arm, in de volksmond der fotografen ook wel “magic arm” genaamd. Alhoewel, de “echte” magic arm van Manfrotto is met een hendel. Soit. De ene frictie in het midden controleert de twee staven, maar ook de twee uiteinden. Zo kan je alles bewegen naar wens om dan met één draaiknop alles vast te zetten. Handig. Ik heb er twee klemmen bij gekocht om erop te plaatsen. Héél praktisch als je geen assistent in de buurt hebt en een hand extra nodig hebt.

Door werkzaamheden aan mijn verschillende domeinnamen kan het zijn dat jullie vanmiddag hinder hebben ondervonden. Mijn excuses voor het ongemak. 

Symfonisch Orkest Brabelio o.l.v. Wim Brabants
Nieuwjaarsconcert te Merksem - 11 januari 2009

http://www.flandriarte.be/

2009 gaat niet slecht van start, er staan enkele leuke dingen op me te wachten. Zondag maak ik in Merksem enkele shots tijdens het nieuwjaarsconcert van het symfonisch orkest Brabelio o.l.v. Wim Brabants. Maandag staat er een meeting op het programma met een vriend die sinds kort een zaak heeft opgestart en die op een goeie manier wil lanceren door gebruik van enkele straffe reclamecampagnes, campagnes die ik mag verzorgen. Vrijdag neem ik enkele interieurshots van het restaurant De Papillot in De Haan voor hun nieuwe website. Ik zal er ook wat food photography verzorgen. Verder staat er nog een tweeluik te wachten voor De Gezinsbond, erg leuke campagnes. En de postproductie voor Dills zal één dezer dagen starten.

Ik heb er zin in.

Nu alleen hopen dat de resterende schoolopdrachten nog een plaatsje kunnen bemachtigen in mijn agenda…

Ik heb last van post-verhuritis. Mensen die niet vertrouwd zijn met deze term moeten eens een dagje een dure sportwagen huren om dan een dag later in hun vertrouwde Nissan Micra uit 1989 te kruipen. Je bent meteen minder trots op die twee minuten dat het duurt om van 0 tot 100km/u te accelereren.

Dat gevoel heb ik ook. Ik fotografeerde enkele jaren terug met een D70s van Nikon. Eind 2007 kocht ik de D300 en dat was een serieuze stap voorwaarts. Hogere resolutie en een opvallend betere kwaliteit. Tijd evolueert, je ziet mensen met beter materiaal. Dat raakt me niet zo veel, tot je er natuurlijk zelf mee gewerkt hebt…

Deze week kon ik werken met een Phase One body met daarop een P45+ digital back en een Mamiya 45mm objectief. Mon dieu. Wat een dynamische speelruimte (12f-stops) en resolutie (7216×5412). En dan die scherpte, die ongelofelijke scherpte waar een kleinbeeldcamera alleen van kan dromen. Echt waanzinnig goed. Rechtstreeks shooten binnen Capture One Pro 4, het hele zootje (eindwerkcampagne nr3) kapotflitsen met de ringflash van Elinchrom. Héérlijk.

En dan… The day after… Het terugbezorgen van het materiaal, de waarborg terugkrijgen en een vriendelijke “tot ziens”. Daar stond hij dan, de koffer aka mijn nieuwe vriend aka mijn toekomst, aan de andere zijde van de balie. De ene minuut in mijn kofferbak, de andere minuut onbereikbaar.

Post-verhuritis. Het is balen. Nu nog een kleine 35 000 euro (excl btw) bij elkaar zien te sprokkelen (ja, ik wil die ringflash erbij). Misschien mijn koersfiets verkopen, moet toch een 500 euro opleveren. Mijn slaapkamer onderverhuren. Bevriend worden met een rijke rusthuisbewoner met liefde voor fotografie. Een familielid overtuigen om in mijn toekomst te investeren.

Op school schieten we in de studio met digitale Phase One ruggen geplaatst op een Hasselblad V-systeem, aangesloten op een Mac waarop Capture One 3 DB wordt gedraaid. Onlangs ging ik naar een presentatie van de nieuwe Capture One 4 Pro in Servix. Daar hebben ze me kunnen overtuigen om Aperture links te laten liggen. Adobe Lightroom heeft me nooit kunnen bekoren, die Art Nouveau-boogjes gaven me eerder het gevoel dat ik met een softwarepakket voor kleuters zat te werken dan voor professionelen, maar dat is weer persoonlijk. De Lightroom-gebruikers hoeven me dus niet aan te klagen, 2009 wordt al kostelijk genoeg.

Een erg belangrijke reden was het feit dat Aperture de digitale ruggen van Hasselblad en Leaf ondersteunt, maar niet die van Phase One. A big mistake.

De voornaamste reden tot switchen was echter de RAW-conversie. Die handelt namelijk volgens het Lab-systeem waarbij de kleuren losgekoppeld worden van de helderheid. Exposure-correcties zullen de kleuren bijgevolg niet beïnvloeden, wat wel het geval was in andere RAW-processing applications die volgens een ander kleurenmodel de RAW-conversie verzorgen.

Maar… Ik had me verkeerd geïnformeerd. Capture One 4 Pro ondersteunt de RAW-files van Nikon, maar ondersteunt geen tethered shooting voor Nikon (rechtstreeks van camera in het programma schieten). Malchance! De oplossing was tethered shooting in Aperture, het aanmaken van een Hot Folder in Capture One 4 Pro en zo met een kleine vertraging hetzelfde resultaat bekomen. Beetje omslachtig, maar het werkte.

Maar! Net een update binnen gehaald. Capture One 4 Pro v4.6 biedt nu ondersteuning voor tethered shooting met Nikon. Een vreugdedans was niet uit te sluiten. Nu is het ook mogelijk om aanpassingen automatisch door te voeren op elke nieuwe capture, wat niet mogelijk was met Aperture & the-hot-folder-oplossing. Een tweede vreugdedans ging van start…

Douglas Moors verkoopt zijn Nikon D3. Jawel. Niet omdat hij zijn activiteiten gaat stopzetten, niet omdat hij ontevreden is en niet omdat hij geswitched is naar Canon. De komst van de D3x is echter wel de oorzaak.

Mensen die geïnteresseerd zijn in een tweedehandse D3-body in perfecte staat en minder dan een jaar oud, dit voor de prijs van 2700 euro, (excl. btw) mogen dit altijd laten weten in de comments. Dan bezorg ik je graag de contactgegevens.